Pediatra, hezitzaile eta psikologo batzuek dagoeneko hitz egiten dute natura-gabeziagatiko sindromeaz. Gaitz horrek ingurune naturalekin kontaktuan egotetik urrun bizi diren haurrei eragiten die, eta hainbat sintoma ditu: obesitatea, estresa, ikaskuntza-nahasmenduak, hiperaktibitatea, neke kronikoa edo depresioa, besteak beste. Fastfood eta fastlifea esportatzen duen amerikar gizartean hasi zen fenomeno hori gorabidean dagoen errealitatea da gure egungo gizartean.
Haur asko etxetik irteten dira goizean eskolara autoz edo autobusez joateko, arratsaldean bide beretik itzultzen dira eta jolasteko orduan etxean egiten dute, eta askotan kontsolarekin edo ordenagailuarekin. Gurasoek beren jarduera-agendak betetzen dituzte etorkizunerako prestatzeko, eta beren segurtasunaz arduratzen dira, ingurune babestuetan edukitzeaz, ez bustitzeaz, ez zikintzeaz, zomorrorik ez haztatzeaz... Emaitza parkean edo landan askatasunez jolasten ez duten ehunka haur dira, zuhaitzetara igotzen ez direnak eta enborrekin txabolak egiten ez dituztenak, sugandilak eta intsektuak ehizatzen ez dituztenak eta putzuetara harririk botatzen ez dutenak, zikindu ez daitezen.
Adituek diotenez, naturarekin izandako esperientzia horiek kenduta, haur horiek garapen kognitibo eta emozionalerako espazio garrantzitsuak galtzen dituzte, esploratzeko, sortzeko eta elkarbizitzarako eta arazoak konpontzeko gaitasuna galtzen dute. Eta zenbait ikerketa-azterlanek frogatzen dute landetako haurrak gutxiago gaixotzen direla, kontzentrazio eta autodiziplina hobeak dituztela, koordinazio fisiko, oreka eta arintasun hobeak dituztela, irudimentsuagoak direla, dibertitzeko eta taldean lankidetzan aritzeko trebetasun handiagoa dutela, behatzaileagoak direla, arrazoitzeko gaitasun handiagoa dutela eta barne-bake handiagoa dutela. Hirikoak, berriz, beldurgarriagoak dira, alergia gehiago sortzen dituzte, gehiegizko pisua edo obesitatea dute, urduriagoak eta ezseguruagoak dira, gehiago aspertzen dira... Bada, ingurugiro natural batera hurbiltzea da filme honen asmoetako bat.
